Toen André Geers in de jaren 1950 de eerste werknemers in dienst nam van drukkerij/uitgeverij A. Geers, onder de kerktoren van Oostakker, had hij de latere groei van zijn bedrijf niet kunnen voorspellen. Remi Van Hove en Lucien de Bourderé staan in de annalen ingeschreven bij de eerste werknemers van de drukkerij die later Graphius zou worden. Ook Remi (90) en Lucien (76) konden onmogelijk vermoeden dat de organisatie en het personeelsbestand een dergelijke groei zouden kennen. 60 jaar na de dag dat ze hier voor het eerst binnenstapten, brachten ze een bezoek aan het bedrijf waar ze altijd met veel plezier gewerkt hebben. Ook Georges Reynebeau (72), nummer 6 op de lijst met medewerkers, was van de partij.

De eregasten werden rondgeleid door André’s zoon Emiel Geers en zijn echtgenote Micheline. Voor Emiel, die de heren al kent sinds 10-jarige leeftijd, was het een blij weerzien met de medewerkers van zijn vader. Het was van hen dat hij de eerste kneepjes van het vak leerde. Ook de kleinkinderen van André en de huidige zaakvoerders van Graphius, Denis en Philippe Geers, maakten tijd vrij voor een ontmoeting.

Vanaf linksboven, met de klok mee: Emiel Geers, Georges Reynebeau, Micheline De Mey, Remi Van Hove, Lucien de Bourderé.

Tijdens de rondleiding kwam Remi opnieuw oog in oog te staan met de Heidelberg Degel. Vandaag is dit het oudste overblijvende, maar nog steeds werkende artefact uit zijn periode. De Heidelberg typo pers drukte destijds aan een snelheid van 3.000 vellen per uur. De hedendaagse drukpersen jagen er per uur 18.000 vellen door, op een groter formaat en recto-verso in quadri.

Het is dan ook bijna vanzelfsprekend dat de bezoekers zich de ogen uitkeken. De omvang van de productiesite is sinds hun carrière vrijwel onherkenbaar veranderd. Zelfs offset drukwerk is voor hen een volledig nieuw gegeven, ter vervanging van de loden letters bij typo drukwerk. Toch kwamen tijdens het bedrijfsbezoek heel wat herinneringen bovendrijven. Zo mijmerde Lucien over de tijd dat hij als handzetter veel werk had aan rouwdrukwerk, omdat hij de doodsprentjes letter per letter moest zetten in corpus 6.

Een waardevol stuk voor een fictief Graphius-museum: de namen van de oud-werknemers staan netjes genoteerd in het personeelsregister. 

Het nostalgische bedrijfsbezoek van onze oud-collega’s is een flatterende bevestiging dat gepensioneerde werknemers trots terugkijken op de drukkerij die zij mee hielpen opbouwen tot het mediabedrijf dat Graphius geworden is.